Po co to robię?

Obie krzątamy się po ogrodzie wśród roślin i donic . Przesypujemy ziemię , kopiemy dołki...Gdy kolejna donica obsadzona białymi kwiatkami a skrzynka "milionem dzwonków" ( mam nadzieję ze latem pojawi się na tej roślinie o tak wdzięcznej nazwie milion kwiatów) prostuję plecy i podchodzę do płotu. Sąsiadka, bo o niej piszę, lekko się uśmiecha. Mówimy coś o pogodzie , minionych przymrozkach...trzech zimnych ogrodnikach...chwastach , że ciągle rosną...nasionkach, że takie małe... sadzeniu, sianiu , pieleniu potem podlewaniu i robocie bez końca i zadajemy w końcu pytanie : po co my to robimy? Czas ucieka, klecę szybko banalną odpowiedź, że przecież chcemy żeby było ładnie i zmykam do swoich czekających na posadzenie stokrotek a sąsiadka do swoich pelargonii.

Pochylam się nad kolejną donicą, mieszam ziemię i pytam samą siebie : po co ja to robię? Bo nie oszukujmy się, ale grzebanie w ziemi nie jest tym, co lubię najbardziej na świecie.
Ale lubię widok kolorowej wiosny w ogrodzie, zapach maciejki w letni wieczór , smak pomidora zerwanego prosto z krzaka jesienią. A plusk wody w fontannie , którą dzisiaj zamontowałam - bezcenny :-).

Zakwitły rajskie jabłonie

W moim mieście zakwitły rajskie jabłonie. Jadę autobusem i podziwiam. Były lata, kiedy ciągłe deszcze o tej porze roku i zimno nie pozwalały uchwycić tego wspaniałego momentu gdy drzewa obsypane są różowym kwieciem. W tym roku upajam się tym widokiem.

A to tag , który zgłaszam do zabawy organizowanej przez UHK Gallery .

W kwietniu tagi miały mieć słowa...

i coś metalowego ( u mnie jest to dzwoneczek ).

I na tagu jak na jabłoniach pojawiły się różowe kwiatki.

Dzięki różowym kwiatkom na przekór wszystkiemu choć na chwilę mój świat stał się różowy, czego i Wam życzę :-).

Echo minionych świąt

Święta minęły a ja ciągle jeszcze myślami jestem wśród moich bliskich, słyszę śmiech dzieci rozbieganych po ogrodzie i szukających czekoladowych jajeczek, wspominam rozmowy przy pachnącym słodkościami stole. 

 Lubię tak jeszcze po świetach mieć namiastkę tych cudownych chwil . Wieczorami siadam na kanapę z kawałkiem wielkanocnej babki lub mazurka, tulipany pięknie pachną wiosną a ja  wpatruję się w zajączki , które jeszcze jakiś czas będą kicały na moim parapecie.

 

Święta tuż, tuż

Jeszcze się krzątam, jeszcze ze szmatką w ręku zmiatam okruchy zimowego smutku, jeszcze zdzieram z szyb powłokę szarej rzeczywistości a w oknach wieszam zasłonki z nadziei , która ma kolor zielony. Otwieram okno i chcę oddychać świeżym powietrzem pełnym dziecięcej naiwności , że znów będzie pięknie i mądrze. I śpiewam radośnie z ptakami, że święta tuż, tuż...

W natłoku myśli i zajęć nie wiem jak to robię ale znajduję czas ( a może tak mi się wydaje , że go znajduję , może to czas mnie znajduje i obdarza swoimi drogocennymi sekundami :-)) i rwę gazetę na kawałeczki i oklejam nią jajeczko, potem drugie i trzecie...Jajeczka toczą się po podłodze, bo gdy zaczynam działać to podłoga staje się jednym, wielkim warsztatem pracy. Sekundy zmieniają się w godziny i nagle jakby świat zatrzymał się w miejscu i już ten przedświąteczny chaos staje się jakby mniej ważny. Klej, nożyczki, serwetka, sznurek, piórko...To jest to co niepostrzeżenie zjawia się obok mnie i co teraz jest mi  najbardziej potrzebne. I powstają moje papierkowe, wymarzone jajeczka.

Lecę dalej ogarniać ten przedświąteczny czas nucąc swoją własną melodię : święta tuż, tuż...

Miłego świetowania życzę :-).

Ranne rozmyślania

Pół we śnie , pół na jawie przewracam się na drugi bok. Myśli zaczynają atakować. Co to za dzień ? Ojej do pracy !. Powoli otwieram oczy. Jawa bierze górę nad snem. Nie! Dzisiaj przecież niedziela i spokój znowu mnie ogarnia.

Jest 5.43. Spoglądam w okno. Niebo zasnute pajęczyną pomarańczowych nitek...Za chwilę wzejdzie słońce... Leciutko uchylam okno. Ptaki nieśmiało zaczynąją swoje śpiewy.

Spokój i domowa cisza sprawiają, że i myśli jakieś takie pogodne. 

Rok zatoczył koło i znowu grzebię w ziemi. Wolne dni spędzam w ogrodzie. Sieję , pielę, nawożę... Dorwałam nożyce i przycinam bukszpany i tuje. Ogród kwitnie i " pączkuje" :-).

Posadziłam bratki.

Posiałam nasiona lobelii, sanwitalii , które powoli wypuszczają swoje korzonki i młode listki. Po tych ogrodowych pracach i moje korzonki się odezwały. Ból  " ukorzenił " mnie w domu. Teraz przez jakiś czas będę podziwiać ogród przez okno.

Jest 6.03. Czerwona kula słońca zwiastuje ładny dzień. Zmykam znów pod kołdrę. Jeszcze pośpię , przecież to niedziela :-).